Lente
Oriënterende Ouderblijver
Hoi allemaal,
Daar ben ik weer even. Zoals ik in mijn voorstelrondje al vertelde, liggen we in een scheiding en moet ik het financieel met een parttime salaris als secretaresse zien te redden. Ik weet helemaal niet hoe ik dat ga doen. Dat is al stressvol genoeg, maar ik merk nu dat dit ook de relatie met mijn kinderen (10 en 12) begint aan te tasten.
Mijn ex heeft een heel goed inkomen en lijkt de kinderen nu letterlijk te kopen. Als ze bij hem zijn is het één groot feest: nieuwe games, onbeperkt schermtijd, weggaan en ze hoeven nul klusjes te doen. Hij profileert zich echt als de fantastische Disneyland-papa.
Als ze dan weer bij mij komen ben ik de boeman. Ik moet op mijn geld letten. Wie weet wat die advocaat gaat kosten... we eten gewoon aardappels met groente. Er is structuur en huiswerk. Mijn oudste van 12 riep gisteren tijdens een ruzie over zijn Playstation-tijd: Bij papa is het tenminste plezant. Bij u kan niks omdat je geen geld hebt
Dat brak echt even mijn hart. Ik zie gewoon hoe mijn ex zijn financiële overmacht gebruikt om mij af te schilderen als de strenge, saaie en arme ouder. Ik ben zo bang dat de kinderen op deze leeftijd (ze snappen de waarde van dure spullen inmiddels heel goed) liever naar hem gaan en dat dit verdeeldheid gata zaaien.
Hoe gaan jullie om met deze financiële ongelijkheid? Hoe leg je aan kinderen van 10 en 12 uit dat liefde niet in een doosje van de Mediamarkt zit zonder de andere ouder zwart te maken? Ik voel me momenteel echt een verliezer in een wedstrijd waar ik niet eens aan mee wilde doen.
Daar ben ik weer even. Zoals ik in mijn voorstelrondje al vertelde, liggen we in een scheiding en moet ik het financieel met een parttime salaris als secretaresse zien te redden. Ik weet helemaal niet hoe ik dat ga doen. Dat is al stressvol genoeg, maar ik merk nu dat dit ook de relatie met mijn kinderen (10 en 12) begint aan te tasten.
Mijn ex heeft een heel goed inkomen en lijkt de kinderen nu letterlijk te kopen. Als ze bij hem zijn is het één groot feest: nieuwe games, onbeperkt schermtijd, weggaan en ze hoeven nul klusjes te doen. Hij profileert zich echt als de fantastische Disneyland-papa.
Als ze dan weer bij mij komen ben ik de boeman. Ik moet op mijn geld letten. Wie weet wat die advocaat gaat kosten... we eten gewoon aardappels met groente. Er is structuur en huiswerk. Mijn oudste van 12 riep gisteren tijdens een ruzie over zijn Playstation-tijd: Bij papa is het tenminste plezant. Bij u kan niks omdat je geen geld hebt
Dat brak echt even mijn hart. Ik zie gewoon hoe mijn ex zijn financiële overmacht gebruikt om mij af te schilderen als de strenge, saaie en arme ouder. Ik ben zo bang dat de kinderen op deze leeftijd (ze snappen de waarde van dure spullen inmiddels heel goed) liever naar hem gaan en dat dit verdeeldheid gata zaaien.
Hoe gaan jullie om met deze financiële ongelijkheid? Hoe leg je aan kinderen van 10 en 12 uit dat liefde niet in een doosje van de Mediamarkt zit zonder de andere ouder zwart te maken? Ik voel me momenteel echt een verliezer in een wedstrijd waar ik niet eens aan mee wilde doen.