Zelfs telefoneren met je kinderen wordt een opdracht bij conflictueus co-ouderschap

[Lux]

Als je je kinderen niet zoveel ziet kijk je uit om hen te bellen. Alleen worden zelfs die belmomenten volledig door de sfeer waarin ze leven overschaduwd. Eerst en vooral worden geplande belmomenten niet nagekomen. Er is wel altijd een of ander excuus waarom ze niet kunnen bellen.
Als je ze dan al aan de lijn krijgt voel je de zwaarte van het gesprek. In het begin liet ik mij daardoor afleiden, maar nu begrijp ik het en praat ik rustig voort over leuke dingen die hun aanbelangen.
Zodoende neemt het gesprek zeer snel een keer en heb ik het gevoel dat er toch een echt gesprek kan plaatsvinden.

Hebben jullie van die vaste belmomenten?
Hoe gaan jullie daarmee om?

 

[Mara]

Je moet het mij niet vertellen.
Naar mijn oudste dochter kan ik zelfs niet meer bellen.
Ze neemt nooit op, antwoordt niet...
Wat doe je dan als ouder?
Je bent machteloos.
Soms zou ik willen loslaten omdat het makkelijker lijkt, maar ik kan het niet.
Het doet teveel pijn.

 

[Lux]

Je moet het mij niet vertellen.
Naar mijn oudste dochter kan ik zelfs niet meer bellen.
Ze neemt nooit op, antwoordt niet...
Wat doe je dan als ouder?
Je bent machteloos.
Soms zou ik willen loslaten omdat het makkelijker lijkt, maar ik kan het niet.
Het doet teveel pijn.

JA zo voel ik me ook dikwijls. Compleet machteloos.
Soms zou je gewoon willen zeggen: komaan kinderen zien jullie dat dan niet? Maar natuurlijk is dat niet de juiste aanpak.

 

[Bram]

ik zat gisterenavond nog met exact hetzelfde gevoel na een telefoontje naar mijn dochter. Ze is 11 en in de week dat ze bij mijn ex is probeer ik toch altijd halverwege de week even te bellen gewoon om te horen hoe het gaat op school en of er nog iets bijzonders is gebeurd.

Maar ik voel eigenlijk op voorhand de stress al opkomen als ik dat nummer intik, want je weet gewoon nooit hoe de sfeer gaat zijn aan de andere kant van de lijn en dat vreet aan een mens.

Gisteren nam mijn dochter op en ik hoorde direct aan haar stem dat ze heel kortaf was, alsof ze moest opletten wat ze zei. Ik hoorde gefluister en ja dan weet je het naderhand wel.

Enfin, ik heb het gesprek dan maar relatief snel afgerond want ik wil mijn dochter ook niet in een nog lastigere positie brengen. Ik bedoel, zij kan er uiteindelijk ook niks aan doen dat het contact na ruim twee jaar nog altijd zo stroef loopt.


Hebben jullie eigenlijk vaste afspraken op papier gezet over die belmomenten of doen jullie dat gewoon wanneer het uitkomt? Want ik begin me af te vragen of vaste dagen het misschien makkelijker zouden maken of dat het dan net nog meer als een verplicht nummertje gaat voelen... Hoe pakken jullie dat aan?

 

[Sting]

Een manipulerende ex gaat ver… heel ver.
Ze zullen elk moment dat je met de kinderen hebt blijven manipuleren.
Krankzinnig, maar het gebeurt iedere dag.

 

[Lux]

Een manipulerende ex gaat ver… heel ver.
Ze zullen elk moment dat je met de kinderen hebt blijven manipuleren.
Krankzinnig, maar het gebeurt iedere dag.

Ja, maar weinig toegevoegde waarde als de andere partij het niet navolgt door bv. te zorgen dat de kinderen toevallig weg zijn.

 

[Sting]

Ja, maar weinig toegevoegde waarde als de andere partij het niet navolgt door bv. te zorgen dat de kinderen toevallig weg zijn.

Dat is waar en dat heb ik in het verleden vaak meegemaakt. Je daar niet te druk inmaken blijft moeilijk, maar het beste. Vanaf ze voelen dat hun giftig gedrag werkt, zullen ze het blijven herhalen.