Als zelfstandige ben ik gewoon om plannen uit te tekenen tot op de millimeter. Dragende muren, leidingen, stalenboeken, strakke deadlines. Alles heeft zijn plaats en voor elk probleem op een werf is er wel een technische oplossing te vinden.
Maar het leven laat zich verdorie niet intekenen in SketchUp.
Toen Nora en ik hier twee jaar geleden met ons twee kwamen wonen, dacht ik dat ik die strakke controle ook wel effe op ons nieuw gezinsleven kon plakken. Een 2-2-3 regeling, een gedeelde agenda in een app en gaan met die banaan. De realiteit? Een constante logistieke verhuizing, overal verdwaalde sokken, veiligheidsschoenen naast kleuterlaarsjes in de gang en een hoofd dat soms overuren draait.
Ge leert snel dat parallel ouderschap geen sprookje is, maar een nuchtere evenwichtsoefening. Geen gezellige koffietjes aan de voordeur, wel duidelijke grenzen en loslaten wat ge aan de overkant toch niet kunt sturen, hoe moeilijk dat soms ook is als uw moederhart spreekt.
In deze blog ga ik niet doen alsof ik het allemaal perfect op een rijtje heb. Dees wordt gewoon mijn plek voor de ongefilterde kant van het verhaal. Over de chaos van wisseldagen, alleen aan de keukentafel zitten als het huis ineens veel te stil is en hoe ge tussen het bouwstof door stap voor stap een warm thuis bouwt voor uw kind en uzelf.
Soms met een goeie tip, soms met een zucht, maar altijd zoals het écht is.
Maar het leven laat zich verdorie niet intekenen in SketchUp.
Toen Nora en ik hier twee jaar geleden met ons twee kwamen wonen, dacht ik dat ik die strakke controle ook wel effe op ons nieuw gezinsleven kon plakken. Een 2-2-3 regeling, een gedeelde agenda in een app en gaan met die banaan. De realiteit? Een constante logistieke verhuizing, overal verdwaalde sokken, veiligheidsschoenen naast kleuterlaarsjes in de gang en een hoofd dat soms overuren draait.
Ge leert snel dat parallel ouderschap geen sprookje is, maar een nuchtere evenwichtsoefening. Geen gezellige koffietjes aan de voordeur, wel duidelijke grenzen en loslaten wat ge aan de overkant toch niet kunt sturen, hoe moeilijk dat soms ook is als uw moederhart spreekt.
In deze blog ga ik niet doen alsof ik het allemaal perfect op een rijtje heb. Dees wordt gewoon mijn plek voor de ongefilterde kant van het verhaal. Over de chaos van wisseldagen, alleen aan de keukentafel zitten als het huis ineens veel te stil is en hoe ge tussen het bouwstof door stap voor stap een warm thuis bouwt voor uw kind en uzelf.
Soms met een goeie tip, soms met een zucht, maar altijd zoals het écht is.
