Gisteren was het echt zo warm toen ik hier in Baal een stukje ging wandelen om even uit huis te zijn. De zon brandde ongenadig hard op mijn schouders, maar het was toch vooral de drukkende stilte die me weer helemaal overviel en naar de keel greep. Opeens moest ik denken aan een snikhete namiddag jaren geleden toen mijn dochter nog zo"n klein meisje was in een lichtblauw zomerkleedje. We liepen wat te zoeken naar schaduw langs de bomen en ze wou echt bij elke struik stoppen om naar de lieveheersbeestjes te kijken en elk steentje op de grond moest uitgebreid bewonderd worden. Op dat moment dacht ik echt van: pfff…kunnen we nu aub gewoon naar binnen gaan, want ik smolt weg van de hitte en ik snakte zo hard naar een koud glas water en wat rust. Ik trok haar handje toen best wel ongeduldig mee en zei dat ze nu echt moest doorstappen.
Vandaag snijdt die herinnering als een mes door mijn hart en vloeien de tranen weer zomaar over mijn wangen terwijl ik dit schrijf. Wat was ik toen verblind door de warmte en mijn eigen ongeduld en wat zou ik nu werkelijk alles opgeven om nog één enkele keer met haar door die brandende zon te mogen stappen. Zelfs al duurde het tien uur lang en pufte ik me kapot van de hitte. Ik zou haar handje gewoon nooit meer loslaten en aandachtig luisteren naar al haar eindeloze verhaaltjes. Nu hoop ik elke dag uit het diepste van mijn hart dat we ooit nog samen zo"n wandeling kunnen maken, maar de harde realiteit is dat de andere ouder de deuren zo strak heeft dichtgesmeten dat ze me gewoon absoluut niet meer wil zien.
Het gemis is de laatste tijd echt een constante fysieke pijn geworden en er is niks die die pijn kan helen. Heeft er nog iemand van jullie hier op het forum soms van die stomme doordeweekse herinneringen waar je vroeger misschien wat over zaagde en die nu opeens je allerliefste wens zijn geworden? Laat het me gerust weten want soms voelt het echt alsof we allemaal apart op ons eigen eilandje zitten weg te kwijnen in de zon en we moeten elkaar toch ergens proberen vast te houden he. Ik ga straks nog wat proberen te lezen in de schaduw met een koud glas water en ik hoop uit de grond van mijn hart dat jullie ook ergens wat rust en verkoeling kunnen vinden op jullie eigen moeilijke pad vandaag.
