Mijn kinderen zijn – zoals bij de meeste ouders – het belangrijkste op deze planeet. Ze zijn alles voor me, maar ze zijn tegelijkertijd de vruchten van een stukgelopen huwelijk. Een huwelijk met een vrouw die zwaar in de knoop zat met zichzelf. Ergens, diep vanbinnen, wist ik vanaf de eerste dag al dat ik me niet met haar had moeten inlaten. Maar je kent het wel, het leven neemt soms een loopje met je verstand.
Je denkt dat je verliefd bent. Althans, dat maak je jezelf wijs, want in de verste verte heb je niet door wat er écht aan de hand is. Als ik heel eerlijk ben geloof ik tot op de dag van vandaag niet dat ik ooit écht verliefd op haar ben geweest. Maar wat was het dan wel? Waarom bleef ik verdergaan met iemand die op geen enkel moment één met mij zou worden? Ik zou er veel voor over hebben om daar een antwoord op te kunnen geven, maar ik heb het simpelweg niet. Als ik terugkijk, voelt het alsof ik geblinddoekt in een valstrik ben ingelopen. Mensen hebben het weleens over de duivel. Hij heeft hier zonder twijfel de regie gevoerd.
Toch bleef ik. In het prille begin leek het zelfs goed te gaan. Sterker nog: het voelde eindelijk alsof mijn leven op relationeel vlak op de rails stond. Wat ik op dat moment nog niet zag, was de sluimerende bitsigheid, het onophoudelijke stoken en de vele ruzies die ze stelselmatig met de rest van de wereld uitvocht.
De komst van ons eerste kind
Niet lang daarna raakte ze zwanger. De dag dat ons kind ter wereld kwam was de prachtigste dag van mijn leven: ik kon mezelf eindelijk vader noemen. Maar op het moment dat ik in de ogen van haar moeder keek, zag ik het meteen. Vanaf dit moment zou niets meer hetzelfde zijn.Al vanaf de babytijd trok ze een onzichtbare muur op. Niemand mocht in de buurt van ons kind komen. Het was een absurde gewaarwording. Buiten haarzelf en mij was er slechts een handjevol specifieke familieleden die het kind überhaupt mocht aanraken. Buitenstaanders zeggen dan vaak vergoelijkend: "Ach ja, de onzekerheid bij een eerste kind", maar dit ging veel verder. Ons kind werd gereduceerd tot een bezit en in haar hoofd was iedereen een bedreiging. Ze deinsde er op familiebijeenkomsten dan ook niet voor terug om openlijk keet te schoppen als iemand te dichtbij kwam. Zíj was de moeder en alleen zíj wist wat het beste was.
Zelfs het geven van een cadeau moest vooraf met haar worden goedgekeurd.
Een permanente oorlog
Het is geen geheim dat mensen met narcistische trekken vaker dan gemiddeld in conflicten verzeild raken. Iedereen heeft natuurlijk weleens een stevige woordenwisseling, maar door de eeuwige strijd die zich in haar eigen hoofd afspeelde, greep ze werkelijk élke kans aan om terreur te zaaien.Het dieptepunt – of in ieder geval één van de vele – was de 25ste huwelijksverjaardag van mijn ouders. Er was een grote zaal afgehuurd en we vierden het met ruim honderd gasten. Op zo'n feest kom je onvermijdelijk met veel mensen in contact. Tot dat moment had ze feilloos de schone schijn kunnen ophouden en de perfecte moeder gespeeld, maar plotseling knapte er iets. Een of andere vrouw had iets gezegd dat verkeerd was gevallen. Wat het precies was kon ze niet eens uitleggen, maar het hek was van de dam. Uit het niets begon ze een gigantische scène te schoppen. Daar, midden in de zaal, schreeuwde ze de longen uit haar lijf. Ik stond ernaast en kromp ineen. Ik werd ongewild met deze vrouw vereenzelvigd. Het was tenslotte mijn echtgenote. Zelfs nu begrijp ik nog steeds niet hoe ik het zover heb kunnen laten komen.
Als dit een eenmalig incident was geweest had ik het met veel moeite misschien nog wel een plaats kunnen geven. Maar het bleek het startschot voor een permanente oorlog met onze omgeving. Na een paar jaar stopten we simpelweg met mensen uitnodigen. Elk feestje, elke uitnodiging was slechts een nieuwe kans om de hel op aarde te laten losbarsten.
Een gebruiksvoorwerp
Er is één ding dat narcisten tot in de perfectie beheersen: liegen en bedriegen. In het begin heb je dat niet onmiddellijk door, maar de tijd is meedogenloos en uiteindelijk vallen de schellen van je ogen. Tijdens ons huwelijk ben ik er tot vier keer toe achter gekomen dat ze me met andere mannen bedroog. De laatste affaire was de genadeklap voor ons huwelijk. Hoewel ik die man in eerste instantie haatte ben ik hem vandaag de dag gek genoeg ontzettend dankbaar. Hij was de spiegel die ik nodig had om eindelijk in te zien met wat voor iemand ik eigenlijk getrouwd was. Voor haar was ik gewoon een gebruiksvoorwerp.Maar het definitieve einde van de relatie betekende helaas niet het einde van het contact. Toen ze me niet langer kon vastketenen, sloegen de stoppen pas echt door. Ze deinsde nergens meer voor terug. Mijn naam werd systematisch door het slijk gehaald: bij onze vrienden, bij de school van de kinderen en bij familie. Ze vond het blijkbaar zelfs nodig om mijn collega's op te bellen. Alles werd uit de kast getrokken.
De bittere realiteit is dat ik zolang de kinderen niet zijn afgestudeerd op de een of andere manier met haar zal moeten blijven communiceren. En dat is... op zijn zachtst gezegd... bijna onverdraaglijk.
