Alles op zijn kop door plotse scheiding

[Lente]

Hoi allemaal,

Ik heb even getwijfeld of ik al iets zou schrijven, maar ik merk dat ik de gedachten in mijn hoofd gewoon even kwijt moet. Ik ben Lente, 35 jaar en sinds kort staat mijn hele wereld compleet op z'n kop. Mijn man heeft namelijk aangegeven dat hij wil scheiden. Ik vermoed dat hij een affaire heeft, maar hij beweert van niet.

Hoewel we de laatste tijd zeker onze problemen hadden voelt het toch alsof de grond onder mijn voeten is weggeslagen. Het ene moment ben je bezig met de planning voor de zomervakantie, het volgende moment moet je nadenken over het ontmantelen van je hele leven samen.

Mijn allergrootste zorg op dit moment zijn onze twee kinderen (10 en 12). Ze zitten in zo'n ontzettend kwetsbare leeftijd, net op de grens van de puberteit. Ik lig er 's nachts wakker van. Hoe gaan we ze dit in hemelsnaam vertellen zonder ze te beschadigen? Ik wil er voor de volle 100% voor ze zijn, maar ik voel me zelf vaak al zo labiel.

Ik lig elke nacht wachter, denkend over wat gaat komen.
Met een mededeling is mijn hele leven op zijn kop gezet.

Daarnaast vliegt de praktische kant me gigantisch aan... vooral het financiële stuk. Ik werk momenteel parttime als secretaresse en heb oprecht geen flauw idee hoe ik dit allemaal alleen ga redden. Een eigen plek vinden, de vaste lasten, de sportclubs van de kinderen... Het rekenmachine-icoontje op mijn telefoon draait overuren en telkens kom ik in de knoop.

Ik ben hier op Ouderblijven beland omdat ik ontzettend hoop wat steun, praktische tips en vooral herkenning te vinden bij mensen die in hetzelfde schuitje zitten of hebben gezeten. Hoe zijn jullie die eerste, gitzwarte en chaotische weken doorgekomen?

Alvast bedankt voor het lezen. Het opschrijven lucht in ieder geval al een heel klein beetje op.

 

[Lux]

Dag Lente,

Van harte welkom op het forum.
De eerste weken van een scheiding zijn verschrikkelijk.
Na de boodschap gegeven is staat je wereld op zijn kop. Nu voor alles een oplossing proberen bedenken is onbegonnen werk. Zowel emotioneel, relationeel en vaak financieel zit je op een dieptepunt.

Ondertussen moet je met de andere ouder een overeenkomst voor de kinderen proberen maken, wat niet evident is omdat je gevoelens voor elkaar rauw op straat werden gegooid.
Het is niet voor niks dat advocaten hier rijk van worden.

Ik kreeg op moment van mijn scheiding van een goede vriend het advies om het dag per dag te doen en niet teveel vooruit te kijken. Als je de hele brok wil aanpakken, zul je snel ontmoedigd raken. Doe wat je vandaag kunt doen om jezelf recht te houden en als je iedere dag een klein probleem oplost, wordt het plots een stuk eenvoudiger.

Tracht met de andere ouder nog zo goed mogelijk overeen te komen, ook al betekent dit dat je in veel,gevallen iets zult moeten doen wat je initieel niet wilt.

Veel moed @Lente

 

[Mara]

Lieve Lente,

Wat een verschrikkelijke mokerslag moet dat geweest zijn toen dat woord ineens viel. Je hele wereld zakt inderdaad in één tel onder je voeten weg en je blijft wezenloos achter met al die chaos in je hoofd. Ik voel je paniek echt tot hier en wil je alvast een hele stevige warme knuffel geven.
Die eerste gitzwarte weken zijn niks anders dan puur overleven. Verwacht alsjeblieft niet van jezelf dat je nu al weet hoe alles verder moet want dat is onmogelijk. Je mag die rekenmachine op je telefoon echt even wegleggen nu. Ik weet nog goed hoe ik destijds zelf nachten wakker lag van de geldzorgen toen ik alleen in Baal kwam wonen. Het vliegt je aan en de tranen zitten heel hoog. Maar probeer dat piekeren even te parkeren. Er zijn instanties zoals het ocmw of het caw die je met de praktische en financiele kant kunnen helpen als het stof wat is gaan liggen. Je moet nu niet alles tegelijk oplossen en je hoeft het niet alleen te dragen.
Wat de kinderen betreft snap ik je grote zorg ontzettend goed. Mijn eigen zoon is nu ook 12 en dat is echt een hele kwetsbare grensleeftijd. Ze snappen al zoveel meer dan we soms denken maar ze kunnen die grote volwassen emoties nog helemaal niet plaatsen. Vertel het ze samen als dat lukt en houd de boodschap simpel. Zeg dat het niet hun schuld is en dat jullie allebei superveel van hen blijven houden. Wat er ook speelt van eventueel bedrog of frustratie probeer dat ver weg van de kinderen te houden hoe moeilijk dat soms ook is. Ze mogen echt niet in een strijd of loyaliteitsconflict terechtkomen want dat is slopend.
Adem blijven halen Lente. Elke dag een klein stapje en als een dag te lang is doe je het gewoon uur per uur. Je gaat hier doorheen komen al voelt dat snachts in het donker nu echt onmogelijk en ondragelijk. Blijf hier maar lekker van je afschrijven we luisteren naar je.


Veel liefs en moed

 

[Bram]

ik herken die paniek in het begin zo hard... dat moment dat alles ineens stilvalt en je eigenlijk alleen maar chaos ziet. Bij mij is het nu ruim twee jaar geleden dat we uit elkaar gingen. Ik herinner me ook dat ik nachten wakker lag, niet wetende hoe ik alles ging betalen, laat staan emotioneel overleven.

Kinderen zijn gelukkig heel rekbaar. het zijn meestal de ouders die er minder goed mee omgaan.

Het financiële luik zal uiteindelijk wel in de plooi vallen, maar ik wete het, op dit moment zie je dat niet.
Weet dat we hier voor je zijn

 

[Sting]

Zeer moeilijke periode waar duizenden mensen doorheen gegaan zijn.
Dit gaat jou zeker lukken.
Positief blijven en weten dat binnenkort je een eigen leven zal hebben waar niemand nog iets zal over kunnen zeggen.

 

[Taximama]

Dat de grond nu onder je voeten wegzakt, is niet meer dan logisch. Mijn eerste en belangrijkste advies: leg die rekenmachine op je telefoon alsjeblieft even weg. Je hoeft niet vandaag al te weten hoe je de vaste lasten of de sportclubs over een half jaar gaat betalen. Dat financiële stuk komt echt wel, maar pak het stap voor stap aan.

Wat betreft je kinderen van 10 en 12: vertel het ze samen, houd het simpel en ga absoluut niet met modder gooien. Je hoeft geen onwrikbare robot te zijn voor ze. Je mag best laten zien dat mama verdrietig is, zolang je ze maar de harde garantie geeft dat jullie er allebei voor hén blijven. Voor de leeuwen gooien doen we niet, maar geloof me: kinderen op die leeftijd zijn vaak een stuk veerkrachtiger dan wij denken, zolang de basisliefde maar duidelijk is.

Neem het nu gewoon uur per uur, dag per dag. We slepen je er hier wel doorheen. Kom, we gaan er weer tegenaan!

 

[Ellen]

Haal eerst even diep adem. Dat je je nu labiel voelt, maakt je geen slechte ouder. Het maakt je een mens die net een enorme shock heeft verwerkt.

Een paar hele praktische houvasten om deze eerste chaotische weken door te komen:

Zet die rekenmachine (tijdelijk) uit: Zolang er nog geen opstelling is van de financiën, partneralimentatie, kinderalimentatie en eventuele maandelijkse bijdragen, reken je jezelf nu alleen maar gek met aannames. Dit komt stap voor stap op tafel via een mediator of advocaat.

Parkeer het vermoeden van de affaire: Hoe pijnlijk en frustrerend ook: juridisch en praktisch verandert het niets aan de afwikkeling of het ouderschap. Bewaar die energie en verwerking voor een therapeut of een goede vriendin en niet voor de gesprekken met je ex-partner.

Geef de kinderen basisveiligheid: Op de leeftijd van 10 en 12 voelen ze alles haarscherp aan. Je hoeft nog niet alle antwoorden te hebben. Vertel ze wanneer jullie er klaar voor zijn: "Wij gaan uit elkaar, maar wij blijven altijd samen jullie papa en mama."

Probeer het per dag te bekijken, Lente. Niet de hele berg in één keer willen beklimmen.

Heb je al iemand in je directe omgeving (een vriendin of familielid) bij wie je deze eerste weken praktisch en emotioneel stoom kunt afblazen?

 

[Lente]

Wauw, ontzettend bedankt voor alle reacties. Het geeft me zowaar heel even een klein beetje lucht in de chaos.

Jullie hebben ook zo gelijk over die rekenmachine op mijn telefoon... Ik blijf maar doelloos scenario's doorrekenen die op dit moment nog helemaal niet te voorspellen zijn. Ik ga die app vannacht echt niet meer openen.

Wat je zegt over een mediator geeft wel wat houvast. We hebben geprobeerd af te spreken om binnenkort een oriënterend gesprek te plannen, al vind ik dat bloedstollend spannend.

Voor degenen die hier al wat verder in zijn: hoe verliep die stap naar de mediator bij jullie? Lukte het een beetje om dat zakelijk/constructief te houdenof vloog het emotioneel toch steeds uit de bocht?