Blijven geloven dat het universum me niet vergeet... of ben ik gewoon te naïef?

[MamaLoes]

Lieve allemaal!!

Ik moet dit zó ontzettend hard even van me afschrijven, want mijn hoofd ontploft bijna en mijn tranen zitten al de hele middag zó hoog!

Kennen jullie dat gevoel dat je vanbinnen een soort onverbeterlijke romanticus bent die keihard BLIJFT geloven dat alles goedkomt? Dat er ergens een groter plan is, dat alle puzzelstukjes op een dag op hun plek vallen en dat het universum uiteindelijk al die eindeloze liefde en moeite wel moet belonen? Soms voel ik me echt een naïef klein kind van vijf dat nog in sprookjes gelooft! Dan denk ik met een enorme glimlach: kom maar op wereld, wij kunnen samen echt ALLES aan, niets krijgt ons klein!!

Maar ooo, lieve mensen... die emoties van mij, het is soms zó vermoeiend! Het ene moment vlieg ik op wolkjes en het volgende moment stort mijn hele wereld ineens met een keiharde klap in elkaar!!

En dan komt die ene gemene gedachte die ik eigenlijk bijna niet hardop durf uit te spreken...

Ik wil zo ontzettend graag een geweldige mama zijn. Ik geef echt elke millimeter van mijn ziel en zaligheid voor mijn kinderen, dag in dag uit. Maar diep vanbinnen verlang ik er soms zó intens naar om zelf ook weer eens echt gezien te worden!! Niet alleen als de vrolijke mama die alles regelt, de was opvouwt en altijd maar opgewekt doorgaat... maar gewoon als mij. Als vrouw.

Komt die prins nu echt niet meer op me af?

 

[Lux]

Dank je wel voor het delen van je kwetsbaarheid in dit topic. Het vraagt moed om dit zo open neer te zetten. Binnen deze community zien we heel vaak dat het gevoel van 'vergeten zijn' of twijfelen aan je eigen hoop juist opsteekt wanneer het wachten zwaar weegt en de buitenwereld doordraait.

Wat je voelt is geen naïviteit, maar een volkomen menselijke poging om hoop en betekenis vast te houden wanneer de omstandigheden tegenzitten. Het is niet gek dat de twijfel toeslaat als antwoorden uitblijven. Veel leden hier herkennen precies die wankele balans tussen vertrouwen houden en jezelf willen beschermen tegen teleurstelling.

Weet dat je hier een veilige plek hebt om stoom af te blazen, ook (en juist) op de dagen dat het geloof even helemaal weg is. Neem de tijd die je nodig hebt en voel je vrij om hier je hart te blijven luchten — je staat er op dit forum in ieder geval niet alleen voor.

Wat helpt jou op dit moment het meest om door zulke zware dagen heen te komen?

 

[Bram]

Ik wacht zeker nog op een nieuwe liefde. Ik dacht altijd dat mijn ex-vrouw dat was, maar niks is minder waar. Het lijkt me wel een zeer moeilijke puzzel moest zij ook kinderen hebben. Op onze leeftijd is dat natuurlijk vrij normaal dat je kinderen hebt.

 

[Mara]

Ge zijt helemaal niet naïef hoor, echt niet. Dat verlangen om weer eens gezien te worden, niet alleen als de mama die boterhammen smeert, de wasmanden wegwerkt en het hele huishouden rechthoudt, maar gewoon als vrouw... dat is toch geen sprookje waar ge u over moet schamen? Dat is gewoon een heel diepe, eerlijke menselijke nood. Ik denk dat zoveel van ons die tweestrijd vanbinnen voelen. Aan de ene kant geeft ge uw hele ziel en zaligheid aan uw kinderen. Ik herken dat zo, je wilt de wereld voor hen mooier maken en hen beschermen tegen alle scherven van de breuk, ook op de dagen dat het hier thuis stil is en het gemis pijn doet. Maar als de avond valt en ge zit alleen in de zetel, dan overvalt het u ineens. Dat gemis van een schouder om tegen te leunen, iemand die gewoon eens vraagt: "hoe was uw dag vandaag?" en die u vastneemt zonder dat ge eerst tien praktische dingen moet oplossen.


Ik heb mezelf die vraag ook al zo vaak gesteld tijdens het autorijden of wanneer ik hier in de avond een kaarsje brand en bid voor mijn kinderen. Ziet iemand mij nog wel staan tussen alle zorgen door of is dit het nu voor de rest van mijn leven? Maar weet je, ik weiger te geloven dat we vergeten worden. Misschien niet meteen volgens het perfecte plaatje van een prins op het witte paard — want met kinderen en een rugzakje is het dikwijls een ingewikkelde puzzel, daar heeft Bram ook wel een punt — maar wel in de zin dat de liefde die ge geeft nooit voor niks is. God ziet elk traantje dat over uw wangen rolt en Hij kent dat verlangen in uw hart door en door. Ge zijt niet onzichtbaar.

Laat die tranen er vandaag maar gewoon even uitvloeien. Ge hoeft niet altijd de sterke mama te spelen die alles kan dragen en altijd opgewekt doorgaat. Hier op het forum mag het er allemaal zijn, juist ook die breekbaarheid. Weet dat ge niet alleen bent en dat ge gezien wordt, als mama maar zéker ook als vrouw.


Een hele warme knuffel van hieruit.