Ik kwam gisterenavond laat op de documentaire 'Erasing Family' uit op erasingfamily.org, ik weet niet of iemand die hier al kent of heeft gezien, maar het geeft exact weer hoe het systeem werkt.
Het gaat eigenlijk over jongeren en kinderen die door een vechtscheiding of een complexe breuk het contact met een van hun ouders volledig kwijtraken en hoe die wonden later als volwassene nog doorsijpelen, en eerlijk gezegd zat ik hier op de bank te kijken en ik werd er gewoon stil van.
Ik heb nu nog contact met de kinderen, maar ik weet ook niet voor hoelang. Hoe kunnen we dit blijvend toelaten?
De verhalen van die jongeren op het scherm laten zo duidelijk zien dat kinderen hun beide ouders gewoon nodig hebben en wat voor schade het aanricht als er een ouder wordt weggeduwd.
Wat die documentaire ook zo pijnlijk helder maakt, is dat de instanties en de rechtbanken vaak veel te laat ingrijpen. Tegen de tijd dat er een officieel onderzoek is of een hulpverlener aan tafel zit is die vervreemding al zover gevorderd dat het kind simpelweg de mening van de andere ouder heeft overgenomen als beschermingsmechanisme. En het ergste is dat je als ouder die aan de zijlijn wordt gezet bijna machteloos staat, want als je er te hard tegenin gaat en vecht lijk je de 'agressieve' of 'moeilijke' e, en als je afstand neemt om de rust voor de kinderen te bewaren word je verweten dat je het opgeeft. Je kan bijna niet winnen op zo'n momenten.
Zijn er hier eigenlijk mensen die na het zien van zulke documentaires juist heel bewust dingen anders zijn gaan aanpakken in de communicatie met hun ex, of proberen jullie dat soort dingen juist bewust af te schermen om jezelf niet gek te maken?
Waarom komen niet meer mensen hiertegen in opstand? Je wordt als ouder volledig gewist.
Het gaat eigenlijk over jongeren en kinderen die door een vechtscheiding of een complexe breuk het contact met een van hun ouders volledig kwijtraken en hoe die wonden later als volwassene nog doorsijpelen, en eerlijk gezegd zat ik hier op de bank te kijken en ik werd er gewoon stil van.
Ik heb nu nog contact met de kinderen, maar ik weet ook niet voor hoelang. Hoe kunnen we dit blijvend toelaten?
De verhalen van die jongeren op het scherm laten zo duidelijk zien dat kinderen hun beide ouders gewoon nodig hebben en wat voor schade het aanricht als er een ouder wordt weggeduwd.
Wat die documentaire ook zo pijnlijk helder maakt, is dat de instanties en de rechtbanken vaak veel te laat ingrijpen. Tegen de tijd dat er een officieel onderzoek is of een hulpverlener aan tafel zit is die vervreemding al zover gevorderd dat het kind simpelweg de mening van de andere ouder heeft overgenomen als beschermingsmechanisme. En het ergste is dat je als ouder die aan de zijlijn wordt gezet bijna machteloos staat, want als je er te hard tegenin gaat en vecht lijk je de 'agressieve' of 'moeilijke' e, en als je afstand neemt om de rust voor de kinderen te bewaren word je verweten dat je het opgeeft. Je kan bijna niet winnen op zo'n momenten.
Zijn er hier eigenlijk mensen die na het zien van zulke documentaires juist heel bewust dingen anders zijn gaan aanpakken in de communicatie met hun ex, of proberen jullie dat soort dingen juist bewust af te schermen om jezelf niet gek te maken?
Waarom komen niet meer mensen hiertegen in opstand? Je wordt als ouder volledig gewist.
