Mijn zonen willen me minder zien

[Lux]

Een loyaliteitsconflict noemen ze dat dan als je ineens als vader te horen krijgt dat je zonen je minder willen zien. Bij mij heeft de oudste ineens gekozen om minder te komen. Dit na een co-ouderschap dat al jaren goed verliep, althans zo had ik de indruk. Voor ik het goed en wel besefte stond ik in de rechtbank, waar ze geen oren hebben naar de goede bedoelingen van vaders. Als het kind dat wil… kunnen we daar weinig aan doen, was de repliek van de rechter. Zullen we het dan maar over het financiële hebben?
Zonder degelijk onderzoek werd ik voor een voldongen feit gesteld. Co-ouderschap week-week ging op de schop. Nog een weekend op twee zal wel voldoende zijn, aldus de rechter. De familierechtbank lijkt eerder op een slachtbank. Als je daar binnenkomt ervaar je de tristesse van het leven en als je ex niet wil meewerken… nou ja dan heb je helemaal niks te zeggen. Het is niet alleen frustrerend, maar mensonterend om zo als vader te worden behandeld.
Zoals mij zijn er duizenden vaders en moeders waar niet naar wordt geluisterd. We zijn geen slechte mensen, maar omdat je regels stelt en opvoeding nastreeft wordt je met de grond gelijk gemaakt. Het doet zo’n pijn om hen minder te zien. Nachten heb ik er van wakker gelegen en nog vele nachten zullen komen. Je kinderen van je zien afdwalen naar een leven waar jij als tweederangsouder wordt neergezet, is allesbehalve makkelijk om mee om te gaan.
Toch laat ik mijn deur wagenwijd openstaan hopend dat ze ooit zullen inzien dat de vertelsels van de overkant niet waar zijn. Ik zal hun moeder nooit zwartmaken en dat heb ik ook nooit gedaan, maar wat ben je er mee als dit aan de overkant wel gebeurt? Het is in de rechtbank quasi onmogelijk om te bewijzen wanneer ouderverstoting subtiel in de hand wordt gewerkt. Daarom heb ik dit forum opgericht. Zo hebben we een plaats om naar elkaar te luisteren, elkaar te bemoedigen, elkaar niet uit het oog te verliezen, want samen zijn we sterker dan dat we alleen ooit kunnen zijn.

 

[Mara]

Lieve Lux

Wat een ontzettend zware en pijnlijke woorden zet je hier neer. Toen ik je bericht las voelde ik meteen die brok in mijn keel. Al zit ik in een andere situatie met een dochter bij wie het contact helemaal is verbroken en een zoon van twaalf die ik nog maar heel beperkt zie is de herkenning pijnlijk groot.

Dat stuk over de rechtbank raakt me echt tot in mijn ziel. Je stapt daar binnen met je hart in je handen in de hoop dat iemand door al die koude regels heen kijkt en ziet hoeveel liefde je te geven hebt. En dan krijg je van zo een rechter te horen dat je er maar weinig aan kunt doen als het kind dat wil. Alsof een kind in zo een wurggreep van een loyaliteitsconflict zelf een vrije keuze maakt. Het voelt zo koud en mensonterend om zo gereduceerd te worden tot een dossier terwijl je hele leven in duigen ligt.

Die nachten waarin je wakker ligt terwijl de stilte om je heen hangt ken ik maar al te goed. De angst dat je kinderen door verhalen van de overkant gaan geloven dat je er niet echt voor ze bent is misschien nog wel het allermoeilijkste om te dragen. Je houdt je in om de vrede te bewaren en niets negatiefs te zeggen over de andere ouder terwijl je aan de overkant juist voelt hoe die onzichtbare muur hoger wordt opgetrokken.

Wat ongelooflijk dapper dat je dit forum hebt opgericht. Alleen al het gevoel dat je hier je verhaal mag delen zonder dat iemand oordeelt is een reddingsboei in de donkere nacht. Dank je wel dat je dit deelt.

Hou je taai en vergeet niet om vandaag ook een klein beetje lief voor jezelf te zijn. Hoe lukt het jou om de moed erin te houden op de dagen dat het gemis het hardst binnenkomt?

 

[Lux]

Voor de rechter blijft het een zoveelste dossier, voor ons is het ons leven. Ondertussen gaat het leven door met een zeer groot gemis, terwijl je je afvraagt hoe het werkelijk met ze zou gaan.
Maar ik geef niet op en zal altijd blijven hopen dat het tij keert...
Dit forum is opgericht als een baken voor degenen die zich na een scheiding vaak onbegrepen voelen en dient als steunpilaar voor het menselijke leed dat iedere dag door scheidingen wordt veroorzaakt.

 

[Bram]

Die machteloosheid tegenover zo'n familierechtbank en de angst dat je kinderen stilletjesaan wegglijden... ik herken dat gevoel van die muur die langzaam wordt opgetrokken maar al te goed.

Bij mij is het ondertussen ruim twee jaar geleden dat de scheiding erdoor is en we hebben gelukkig wel een week-weekregeling. soms schrik ik er toch van hoe ontzettend broos dat allemaal blijft aanvoelen. Mijn zoon is nu 14 en mijn dochter is 11 en zeker bij mijn zoon merk ik dat die puberteit er nu bij komt kijken en dan begin je jezelf soms af te vragen of een afstandje puur de leeftijd is of dat er toch weer zo'n onderhuidse steek van de overkant meespeelt. Want ja, de communicatie met de moeder van de kinderen is hier heel erg functioneel. We sturen enkel het hoogst nodige via WhatsApp, maar die spanning blijft gewoon altijd in de lucht hangen.
Soms wil ik er gewoon niet aan denken hoe snel dingen kunnen veranderen als de sfeer aan de overkant omslaat. Als de kinderen bij mij zijn probeer ik echt te focussen op de rust… een beetje in de tuin bezig zijn en het gewoon gezellig houden, maar de schrik dat ze ooit zouden zeggen dat ze minder willen komen zit er toch ergens diep in. Het is zo slopend om altijd maar op je tippen te moeten lopen om toch maar geen aanleiding te geven tot ellende!

Ik leef echt enorm met jullie mee, want wat je zegt klopt: voor die rechters en instanties is het gewoon een dossier op een grote stapel, maar voor ons is het wel ons ganse leven. Hoe houden jullie dat op de echt moeilijke momenten in godsnaam vol zonder zelf helemaal bitter te worden?

 

[Lux]

Dag Bram,

Klopt helemaal. Welk akkoord je ook hebt... het blijft broos aanvoelen.
Akkoorden werken enkel als beide partijen willen samenwerken. Bij mij is dat meestal niet het geval.
We moeten het nemen hoe het komt, maar het blijven wel mijn kinderen en dat doet enorm veel pijn.