KatrienM
Oriënterende Ouderblijver
Hallo iedereen,
Ik val hier direct met de deur in huis. Ik besefte net dat ik in andere topics al volop in paniek vragen aan het afvuren ben – over de hele praktische kant van de zaak en hoe we het nieuws in godsnaam moeten overbrengen aan de kinderen – maar dat ik mijzelf hier nog geeneens fatsoenlijk heb voorgesteld. Een beetje in omgekeerde volgorde dus, sorry daarvoor!
Ik ben dus Katrien uit de regio Antwerpen. Mijn man en ik hebben heel recent beslist dat we er een punt achter zetten. En amai, de grond zakt dan toch even onder uw voeten weg. Ik ben normaal gezien iemand die heel nuchter in het leven staat en problemen graag pragmatisch oplost met een goed plan. Maar nu? Mijn hoofd is gewoon één grote chaos.
Ik maak deze post eigenlijk vooral om even hallo te zeggen en om de mensen hier te bedanken. Ik heb al veel gehad aan het stilletjes meelezen en de reacties op mijn andere vragen deden echt al deugd. Het stelt me ergens gerust dat ik hier mag komen ventileren en dat er mensen zijn die snappen hoe overweldigend die eerste weken zijn. Ge voelt u op zo'n moment toch maar heel erg alleen ook al weet ge dat er nog mensen door die miserie moeten.
Ik val hier direct met de deur in huis. Ik besefte net dat ik in andere topics al volop in paniek vragen aan het afvuren ben – over de hele praktische kant van de zaak en hoe we het nieuws in godsnaam moeten overbrengen aan de kinderen – maar dat ik mijzelf hier nog geeneens fatsoenlijk heb voorgesteld. Een beetje in omgekeerde volgorde dus, sorry daarvoor!
Ik ben dus Katrien uit de regio Antwerpen. Mijn man en ik hebben heel recent beslist dat we er een punt achter zetten. En amai, de grond zakt dan toch even onder uw voeten weg. Ik ben normaal gezien iemand die heel nuchter in het leven staat en problemen graag pragmatisch oplost met een goed plan. Maar nu? Mijn hoofd is gewoon één grote chaos.
Ik maak deze post eigenlijk vooral om even hallo te zeggen en om de mensen hier te bedanken. Ik heb al veel gehad aan het stilletjes meelezen en de reacties op mijn andere vragen deden echt al deugd. Het stelt me ergens gerust dat ik hier mag komen ventileren en dat er mensen zijn die snappen hoe overweldigend die eerste weken zijn. Ge voelt u op zo'n moment toch maar heel erg alleen ook al weet ge dat er nog mensen door die miserie moeten.