Ouderverstoting en het nieuwe schooljaar: De confrontatie met de stilte

[Mara]

k weet niet of ik de enige ben die dit zo voelt maar september komt er weer aan en ik vind dat echt een heel zware periode. normaal ben je in deze tijd druk in de weer met boekentassen en nieuw schoolgerief kopen maar nu is het hier gewoon zo oorverdovend stil in huis.

Mijn dochter is 15 en ik heb eigenlijk geen flauw idee welke richting ze gaat volgen op school. Gisteren stond ik in de Lidl en zag ik een mama samen met haar tienerdochter kaften en mappen kiezen en ik moest echt maken dat ik daar weg was want de tranen stonden in mijn ogen. ik voelde me zo leeg en nutteloos op dat moment. Mijn zoon van 12 maakt nu de grote overstap naar het middelbaar en normaal is dat toch iets waar je samen enorm naartoe leeft, maar ik hoor amper iets en als ik hem dan die zeldzame keren nog eens zie merk ik dat hij zo hard in de knoop zit met zijn loyaliteit naar de andere ouder toe. ik durf dan al bijna niks meer vragen over school of vriendjes omdat ik zie dat het hem stress geeft en hem nog meer blokkeert.

ik zit hier nu met een tasje thee in de zetel op zondag en ik probeer de stilte een beetje te verdragen maar tis toch moeilijk he. Ik probeer mezelf wat af te leiden en ik ben net begonnen in een nieuw boek. Het is wel goeie non fictie die me een beetje helpt om niet te hard te oordelen over mezelf en over de dingen in het leven die we gewoon niet kunnen sturen.

Hoe doen jullie dat eigenlijk als die typische familiemomenten of het nieuwe schooljaar daar zijn? Blijven jullie dan liever veilig binnen of dwingen jullie jezelf om afleiding te zoeken buitenshuis? Soms mis ik zo erg mensen om mee te praten en daarom ben ik blij dat dit forum er is.

 

[Lux]

Hoi Mara,

Dank je wel dat je dit zo open en kwetsbaar met ons deelt. Wat snijdt dit door de ziel, hé? Het begin van het schooljaar, de Lidl met de schriften en mappen, de overstap naar de middelbare school... het zijn stuk voor stuk van die momenten die normaal gesproken zo vol leven en verbinding zouden moeten zijn, maar die nu juist zo'n schril contrast met de stilte in huis vormen.

Het is volkomen logisch dat de tranen in je ogen stonden toen je die moeder en dochter zag. Onderstreept maar weer hoe hard het knaagt en de angst om je kind te belasten met loyaliteitsconflict maakt het misschien nog wel een stukje pijnlijker en eenzamer. Je wandelt op eieren in je eigen huis, terwijl je hart overloopt van liefde voor je kinderen.

Wat ontzettend dapper dat je die stilte probeert te doorbreken al is het maar met een kop thee en een goed boek. Goed dat je er ook aan denkt om het jezelf niet te streng aan te rekenen. Je kunt de dingen die buiten je macht liggen immers niet zomaar sturen.

Daarom ben ik ook zo blij dat je dit hier deelt. Je bent hier absoluut niet de enige die hiermee worstelt en het forum is er juist voor dit soort donkere momenten waarop de muren op je afkomen.

Herkenbaarheid en lotgenotencontact kunnen de scherpe randjes er soms net heel even vanaf halen. Leden, hoe gaan jullie om met deze pijnlijke mijlpalen en die drukkende stilte in huis in september?

Ikzelf werk dan meestal aan dit forum, ga wandelen of lees een boek.

 

[Bram]

Hier is het binnenkort ook zover en ik zie er nu al tegenop, echt waar. Die stilte in huis als ze bij de ex zijn en zeker nu met dat hele begin van het schooljaar erbij. Zij hebben het lekker druk en ik mis ze als ik alleen ben.

Je hoort inderdaad niks of toch veel te weinig, want dat loyaliteitsconflict waar je over schrijft bij de kinderen dat breekt je hart als ouder. Je wilt er zo graag zijn voor die grote overstap of om te horen hoe het op school zal lopen, maar elk woord voelt dan als een mijnenveld omdat je ziet dat ze ertussenin zitten te worstelen met de stress. Mijn zoon van veertien en mijn dochter van elf zitten natuurlijk in hun eigen fases, maar dat gevoel van machteloosheid blijft hetzelfde. Ik zie ze nu nog wel, maar toch…

Enfin, je vraagt hoe we dat doen met van die typische momenten en om eerlijk te zijn weet ik het soms zelf ook niet goed. Blijf je inderdaad liever binnen of dwing je jezelf tot afleiding? Ik durf soms amper buiten te komen als ik weet dat de straat vol zit met ouders die met hun kinderen spelen, maar hier binnen zitten helpt zeker niet. Sterkte in elk geval.

 

[KatrienM]

Ik ben zelf nog zo zoekende en onzeker over hoe we dit hele circus in godsnaam moeten aanpakken, laat staan hoe we ervoor kunnen zorgen dat de kinderen hier niet de dupe van worden. Het idee alleen al dat er zo'n verwijdering zou ontstaan... pff, vreselijk.

Ik wilde gewoon even reageren om te laten weten dat ik hard met u meevoel, ook al zit ik zelf nog met m'n handen in het haar en kan ik u zo direct geen advies geven. Veel moed in elk geval, het is allemaal al zwaar genoeg.

 

[Lux]

Ik ben zelf nog zo zoekende en onzeker over hoe we dit hele circus in godsnaam moeten aanpakken, laat staan hoe we ervoor kunnen zorgen dat de kinderen hier niet de dupe van worden. Het idee alleen al dat er zo'n verwijdering zou ontstaan... pff, vreselijk.

Ik wilde gewoon even reageren om te laten weten dat ik hard met u meevoel, ook al zit ik zelf nog met m'n handen in het haar en kan ik u zo direct geen advies geven. Veel moed in elk geval, het is allemaal al zwaar genoeg.

Super moeilijk Katrien. Sommige perioden in je leven zijn niet te vatten. Dag pet dag, want als je verder kijkt wordt je gek in je hoofd en dan wordt het nog erger.