Spullen meegeven tijdens de vakantie, hoe strak houden jullie je aan afspraken?

[Bram]

Goh ja, ik moet het toch even van me afschrijven want ik zit er weer behoorlijk mee na de wissel van afgelopen weekend... We zijn nu al een paar weken ver in de schoolvakantie en op zich lopen die weken dat de gasten bij mij zijn echt wel fijn, maar telkens als het vrijdag is en we wisselen is er wel weer gezeur over spullen die ontbreken.


Afgelopen vrijdag kwamen mijn zonen toe en blijkt dat de zwemspullen van de jongste en zijn identiteitskaart nog bij hun moeder liggen, plus nog de helft van de zomerkleren van de oudste. Terwijl we op voorhand toch echt duidelijk hadden afgesproken dat die spullen mee overgaan want ja, we gaan binnenkort een paar dagen weg. Dus ik stuur een heel normaal berichtje om te vragen of ze dat nog kan afzetten of dat ik er zelf om moet rijden want ik wil die administratie en spullen gewoon op orde hebben, weet je wel – en dan krijg ik meteen zo'n kortaf antwoord dat ik niet zo dramatisch moet doen en dat ik zelf maar extra kleren moet kopen als ik het zo nodig meteen wil hebben. Amai, ik dacht echt dat ik het rustig vroeg, of ja, ik dacht toch van mezelf dat ik heel neutraal bleef via bericht want bellen of live praten ontploft toch meteen, maar je voelt die onderhuidse spanning zo weer opbouwen en het verpest gewoon je eerste vakantiedag.


Ik ben dan gisteren maar even mijn hoofd gaan leegmaken in de tuin en het gras afgereden, gewoon verstand op nul en bezig zijn want anders blijf ik daar maar over peizen. Maar goed, ik vraag me af hoe jullie dat aanpakken als die praktische afspraken rond spullen telkens zo een beetje foutlopen? Ik wil ook niet voor elke kleinigheid stijfzinnig doen of ruzie maken waar de gasten bij staan, maar steeds overal achteraan moeten lopen of weer spullen dubbel gaan kopen wordt op den duur wel erg vermoeiend. Blijven jullie op zo'n momenten echt voet bij stuk houden of laat je het eerder los om de lieve vrede te bewaren?

 

[Lux]

Hey Bram,

Welkom op het forum en fijn dat je je ervaring deelt. Dat helpt ons allemaal.
Ik kan je frustratie zeker begrijpen. Kinderen over en weer gaan loopt niet altijd van een leien dakje.
Als de communicatie met je ex niet te best is lijkt het me verstandig om vooral te leren zo weinig mogelijk voet bij stuk te houden. Ik weet het… je wilt gewoon maar een goede papa zijn en het is extra vervelend als je op reis moet vertrekken en niet alle gevraagde spullen zijn meegekomen.
Ik stuur vaak dezelfde dag op voorhand een appje met Bedankt dat je straks eraan denkt om dit of dat mee te nemen.
Over de beschuldigingen van je ex dat je te dramatisch doet zou ik me niet teveel aantrekken. Om alle emotie uit je berichten te halen kan je de BIFF methode toepassen:
De BIFF-methode is een eenvoudige, superhandige manier om te communiceren als de spanningen hoog oplopen — zoals tijdens of na een scheiding. Het staat voor Brief, Informative, Friendly & Firm.


In plaats van mee te gaan in een emotionele discussie of verwijten, stuur je een bericht dat puur op de inhoud gericht is. Zo houd je het zakelijk en voorkom je dat een simpel appje of e-mail uitmondt in een slepende ruzie.


De 4 pijlers van BIFF


Brief (Kort): Houd het bericht zo kort mogelijk. Hoe minder woorden je gebruikt, hoe minder haken en ogen de ander heeft om weer op te reageren.

Informative (Informatief): Deel alleen de feiten of de nodige praktijkdetails (zoals tijden of afspraken). Laat meningen, emoties, beschuldigingen en oude koeien uit de sloot volledig weg.

Friendly (Vriendelijk): Blijf beleefd en neutraal. Een simpele opening ("Hoi...") en afsluiting ("Groetjes") zorgen ervoor dat de toon niet aanvallend overkomt.

Firm (Duidelijk / Standvastig): Wees helder over wat je verwacht of beslist hebt, zonder ruimte te laten voor eindeloos onderhandelen. Als er een reactie nodig is, stel dan een duidelijke ja/nee-vraag of geef een duidelijke deadline.

Waarom helpt dit bij een scheiding?

Na een scheiding spelen emoties vaak de overhand. Een onschuldig berichtje kan snel worden opgevat als een aanval, waarna je in een neerwaartse spiraal van verwijten belandt.


BIFF helpt om:

1. Rust te bewaren: Je haalt de emotionele lading uit het contact.
2. Grenzen te stellen: Je laat je niet verleiden tot nodeloze discussies.
3. Focus op de kinderen te houden: Praktische afspraken (zoals wie haalt wie op) worden sneller en zonder gedoe geregeld.

Hopelijk ben je hier iets mee, want ik weet hoe frustrerend het is om met goede bedoelingen appjes te sturen en steeds de deur op je neus te krijgen.

 

[Mara]

Lieve Bram

Wat herken ik dit toch enorm goed. Toen ik je bericht las zag ik het meteen helemaal voor me. Je probeert je rustig te houden je stuurt een net berichtje en hop daar krijg je weer zo een snauw terug waarin je te horen krijgt dat je maar niet zo dramatisch moet doen. Dat zuigt alle energie uit je en het is zo ontzettend zuur dat zoiets je eerste vakantiedag meteen overschaduwt.

Wat je zegt over dat gras afrijden dat doe ik ook hoor Alleen pak ik dan meestal even de schoffel of ik ga een eind wandelen omdat je die frustratie ergens kwijt moet. Je wilt inderdaad geen ruzie waar de kinderen bij zijn want die voelen die spanning toch wel hangen. Maar ondertussen zit je wel met de gebakken peren omdat je identiteitskaart en zwemspullen elders liggen terwijl je juist op pad wilt.

Om antwoord te geven op je vraag hoe wij hiermee omgaan: ik heb door de jaren heen geleerd om heel goed te kiezen waar ik mijn energie in steek. Vroeger wilde ik overal gelijk in hebben en moest alles tot op de millimeter geregeld zijn volgens afspraak. Maar daar werd ik alleen maar diep ongelukkig van omdat je de andere ouder nu eenmaal niet kunt veranderen. Dingen dubbel kopen is ontzettend irritant en kost handen vol geld dat klopt helemaal maar soms is de rust in je hoofd en in huis me inmiddels meer waard dan die strijd aangaan.

Voor spullen die echt niet mogen ontbreken zoals een identiteitskaart voor een reis probeer ik tegenwoordig inderdaad heel zakelijk en kort te blijven precies zoals Lux ook al aangeeft. Geen ruimte geven voor discussie of oude verwijten maar puur de feiten benoemen. En lukt het dan alsnog niet dan probeer ik het los te laten hoe moeilijk dat ook is om te voorkomen dat de sfeer waar de kinderen bij zijn volledig verzuurt.

Geef het even een plek en probeer toch te genieten van die daagjes weg met je zonen. Vergeet niet om ook een klein beetje lief te zijn voor jezelf vandaag.

Liefs Mara

 

[Bram]

Goh Lux en Mara, echt bedankt voor de reacties want het helpt wel om te lezen dat ik niet de enige ben die hiermee worstelt. Ik zat gisterenavond nog even in de tuin om mijn hoofd wat leeg te maken. Het gras kan ik helaas niet afrijden want dat staat echt enorm droog met dit weer dus dat is nu even geen optie om mijn zinnen te verzetten en toen dacht ik er nog over na.

Ergens weet ik wel dat die BIFF methode waar je over schrijft Lux echt wel steek houdt. Eigenlijk probeer ik dat soort technieken op het werk ook vaak toe te passen of ja... ik dacht toch dat ik dat best goed kon want in mijn job moet ik ook best vaak zaken regelen en mensen aansturen zonder dat emoties de bovenhand nemen, maar als het dan over je eigen privé en de gasten gaat is dat toch echt een heel ander verhaal om zo koel te blijven.

En Mara... wat jij zegt over het dan maar loslaten en dubbel kopen, daar heb je waarschijnlijk wel overschot van gelijk in en mijn huidige partner zei dit weekend eigenlijk krak hetzelfde tegen mij. Dat we beter gewoon wat extra zwemgerief en kleren in de kast leggen in plaats van elke wissel die klote miserie te hebben.
Maar amai, ergens wringt dat toch enorm want we hebben toch heel duidelijke afspraken op voorhand gemaakt en dan voelt het alsof ik altijd maar weer degene ben die moet plooien om de vrede te bewaren. Dat kost op den duur natuurlijk ook gewoon een bom geld als je alles twee keer moet voorzien. Die identiteitskaart van de jongste lag uiteindelijk gisterenavond laat ineens in de brievenbus gegooid, zonder verder een berichtje te sturen of zo, maar goed, de papieren zijn er nu tenminste wel voor ons uitstapje.

Ik ben wel akkoord dat ik de volgende keer mijn berichten wat korter ga proberen houden met haar. Puur de feiten, al is dat op het moment zelf soms verdomd lastig als je je echt zit gek te maken achter je schermpje. Hoe doen jullie dat eigenlijk als de gasten zelf doorhebben dat hun spullen wéér niet mee zijn of dat er ruzie over is? Mijn oudste begon daar straks namelijk over te klagen en ik wil de moeder van de kinderen absoluut niet zwartmaken waar ze bij staan.

Maar wat antwoord je dan?

 

[Ellen]

Wat een ontzettend herkenbare en lastige situatie. Het is heel logisch dat dit je zwaar valt en dat je hier wakker van ligt. Dat schuldgevoel en de angst dat je kinderen buiten de boot vallen, hakt er bij veel alleenstaande ouders flink in.

Laten we de situatie even van een afstandje bekijken, weg van de emotie en het schuldgevoel. Het daadwerkelijke probleem is hier niet de trui van een duur merk, maar jouw wens om je kinderen pijn (door groepsdruk of de gevolgen van de scheiding) te besparen. Als gescheiden ouders zijn we er vaak meesters in om onszelf dingen aan te praten en te willen compenseren. Maar de realiteit is: het budget is wat het is. Dat is geen falen van jouw kant, dat is een feit. Leren omgaan met budgetten is bovendien een van de belangrijkste levenslessen die je ze nu kunt meegeven.

Hier zijn een paar stappen die je direct kunt toepassen om de rust in jezelf – en in huis – terug te brengen:

• Stap af van het compenseren: Je bent geen slechtere ouder omdat je geen dure merken kunt betalen. En je hoeft ook niet in competitie te gaan met de andere ouder (mocht die dat wel doen). Liefde, aandacht en een veilige thuisbasis zijn onbetaalbaar en op de lange termijn veel belangrijker.
• Maak het financieel inzichtelijk (op hun niveau): Zonder je eigen stress of zorgen op hen te projecteren, kun je heel feitelijk zijn. "Dit is wat we per maand kunnen besteden aan kleding." Geen drama, gewoon een zakelijke en vriendelijke vaststelling van het budget.
• Geef ze zelf de regie (Kleedgeld): Dit was bij mij thuis de ultieme omschakeling. Geef ze een vast bedrag per maand. Willen ze per se die ene dure merktrui? Prima, dan is het budget voor de rest van de maand op of moeten ze er zelf voor sparen door een bijbaantje te nemen of klusjes te doen. Dit haalt jou uit de rol van de 'boeman' die "nee" zegt en maakt het hun keuze.
• Introduceer alternatieven: Tegenwoordig is tweedehands kleding (zoals via Vinted) ontzettend populair, juist ook onder tieners. Mijn oudste haalt daar bijna al haar merkkleding voor een fractie van de prijs. Het is duurzaam, goedkoper en ze hebben toch hun merken.

Zorg dat je zelf stevig in je schoenen staat als je dit bespreekt. Je hoeft je nergens voor te verontschuldigen.

Hoe oud zijn je kinderen precies? En denk je dat zij er de leeftijd (en rijpheid) voor hebben om bijvoorbeeld de verantwoordelijkheid over een eigen kledingbudget aan te kunnen?