Terugval na scheiding: als het gemis van je kinderen toeslaat

[Lux]

Soms gaat het dagen goed, dan weer helemaal niet.
Opeens komt de storm opnieuw over mijn leven.
Het gemis van mijn zonen zo weinig te zien komt dan dubbel zo hard binnen.
Als deze regeling blijft voortlopen zal ik een stuk van hun jeugd missen.

Dat is iets wat nooit meer terugkomt.

Ik weet dat ik alles geprobeerd heb en dat de omstandigheden nu eenmaal zijn hoe ze zijn, maar toch…

Daarmee gaat de pijn niet weg.

Een weekend zonder hen is niet echt een weekend​

Je zou denken… hey… van die vrije tijd wordt een mens gelukkig, maar het tegendeel is waar. Het is alsof een deel van jezelf uit je leven is weggerukt en je er stilte voor in de plaats hebt gekregen. Ik zeg stilte, want rust is er niet. De moeder blijft mij om de haverklap om akkefietjes sturen. Mijn leven is in enkele maanden bijzonder zwart geworden en daarvoor ben ik zo blij dat God er altijd is.

Ik zou niet weten wat ik zonder Hem zou moeten doen. Als mijn tranen opkomen is God degene die ze wegvaagt, me bemoedigt en kracht geeft om door te gaan. Hij maakt het “draagbaar” maar het blijft een lijdensweg. Blijkbaar moet ik hier doorheen gaan. Ik snap het niet, dat zeg ik Hem ook, maar het is wat het is.

Dit weekend was zo’n weekend dat alles ineens naar me toekomt. Niet dat er iets speciaal is gebeurd ofzo, maar de film van de afgelopen maanden begint dan opnieuw in mijn hoofd te spelen. Ik probeer mijn gedachten dan te verzetten. Kuisen, wandelen, een boek lezen of zelfs ellenlang naar Youtube filmpjes kijken. Het geeft weinig voldoening, soms wel even afleiding.

Ik denk na over het leven​

Tijdens deze momenten denk ik na over het leven, over waar ik sta en hoe het toch altijd zo vreemd is dat er niks volgens plan is gelopen. Ik weet dat ik geen slecht mens ben, dat ik zoals ieder van ons zijn best doe en zelfs als dat niet genoeg is… blijf ik ook maar mens.

Al mijn toekomstplannen zijn door de veranderde verblijfsregeling met de kinderen compleet in het water gevallen. Wat verleden jaar nog als haalbaar werd beschouwd, is dit jaar volledig van zijn geloof ontkracht.

Toch wil ik niet opgeven, de handdoek in de ring gooien, want vanbinnen zit er een brullende ik die meer van het leven verwacht.

Wachten op verandering​

Ik heb al heel mijn leven mijn problemen zelf willen oplossen en tot nu toe heb ik er weinig van gebakken. Misschien moet ik meer leren wachten en alles volledig aan God geven, want we zeggen wel allemaal dat we dat doen, maar doen we dat eigenlijk echt?

Wat zou er gebeuren als ik vanaf vandaag gewoon op God zou wachten? Wachten tot Hij zichtbaar in beweging komt, want ik weet dat Hij altijd bezig is voor mij, maar ik zie het niet altijd.
Dat is wat me vandaag bezighoudt.
Wat zou er gebeuren als ik echt naar God zou luisteren?

 

[KatrienM]

Ik merk dat het gemis soms op de meest onverwachte momenten komt. Overdag ben ik bezig en lukt het wel om mijn gedachten te verzetten. Maar als het 's avonds stil wordt komt het soms vanzelf hard binnen.

Dan zie ik iets liggen dat de kinderen hebben laten liggen of denk ik aan iets wat ik hen nog wilde vertellen. En dan besef ik weer dat ze er niet zijn.

Ik probeer me sterk te houden, maar sommige dagen lukt dat minder goed. Het moeilijkste vind ik dat het leven ondertussen gewoon doorgaat, terwijl ik zelf soms precies even stilsta.

Fijn om te lezen dat ik niet de enige ben die dit zo ervaart.