Vakantietips gezocht: Hoe geef ik mijn 2 zonen (in een loyauteitsconflict) een onbezorgde tijd?

[Lux]

Hallo allemaal,

Ik ben de trotse papa van twee geweldige zonen.

De situatie is als volgt: sinds de scheiding merk ik helaas dat mijn jongens (11 en 18) in een behoorlijk loyauteitsconflict zijn beland. Ze hebben het gevoel dat ze moeten kiezen, klappen soms dicht, of voelen zich zichtbaar schuldig als ze het bij mij (te) leuk hebben. Het breekt mijn hart om te zien hoe ze hiermee in de knoop zitten, want ze hoeven van mij absoluut geen partij te kiezen. Ik wil gewoon dat ze gelukkig zijn.

Nu staat de vakantie voor de deur en zijn ze twee weken bij mij. Ik wil deze tijd heel graag gebruiken om ze te laten ontspannen en gewoon even 'kind' te laten zijn, zonder dat de druk van de thuissituatie op hun schouders rust. In de tweede week gaan we een weekje weg naar zee.

Mijn dilemma: Ik wil ze graag entertainen en leuke dingen met ze doen, maar ik wil tegelijkertijd waken voor het "kijk eens hoe leuk wij het hebben"-gevoel. Het moet niet voelen als een wedstrijdje of iets wat geforceerd is, want dat versterkt hun schuldgevoel alleen maar. Tevens blijft het overal super warm.

Ik ben dus op zoek naar laagdrempelige vakantie-activiteiten en tips van ouders die hier (helaas) ervaring mee hebben.

• Wat zijn goede activiteiten waarbij ze uit hun hoofd komen en even nergens aan hoeven te denken? (Bijvoorbeeld iets sportiefs, fysiek bezig zijn, de natuur in?)
• Hoe vinden jullie de balans tussen leuke dingen ondernemen en ze de rust/ruimte geven om zich even terug te trekken als ze dat nodig hebben?
• Hebben jullie nog andere tips om de sfeer ontspannen te houden als je merkt dat het loyauteitsconflict weer even opspeelt?

Alle ideeën voor uitstapjes, projectjes voor thuis of manieren om hiermee om te gaan zijn meer dan welkom. Alvast ontzettend bedankt voor het meedenken!

 

[Bram]

Ik heb zelf geen twee zonen maar wel een zoon van 14 en een dochter van 11 en de zomervakanties zijn bij ons toch ook nog altijd een beetje een mijnenveld. Je probeert er natuurlijk altijd het beste van te maken en op voorhand denk je dan dat alles wel goed is afgesproken met de moeder van de kinderen, maar dan merk je ineens aan allerlei kleine dingen dat ze met hun gedachten nog half bij haar zitten en dat is echt zo ontzettend lastig soms. Mijn oudste trekt zich dan bijvoorbeeld heel erg terug op de zetel en zit dan alleen maar urenlang op zijn gsm te staren en ik weet dat hij dan contact zoekt met mijn ex of gewoon echt niet goed weet hoe hij gewoon moet ontspannen zonder zich daar op een of andere manier stiekem schuldig over te voelen.

Wat mij eigenlijk altijd wel een beetje helpt of beter gezegd wat voor onze situatie redelijk goed is beginnen werken is om gewoon totaal niet te veel te plannen in de vakantie. In de eerste jaren na de scheiding wilde ik elke dag volsteken met pretparken en wilde uitstapjes want ik dacht echt dat dat moest om ze een onbezorgde tijd te geven. Dat gaf eigenlijk alleen maar veel meer stress voor ons allemaal want iedereen was bekaf. Nu laat ik het allemaal maar gewoon een beetje los en ga ik bijvoorbeeld zelf wat rommelen in de tuin als ik voel dat er weer van die spanning oploopt in huis.

Enfin, het is en blijft gewoon verdomd moeilijk om ze echt helemaal gelukkig te zien als ze in zo'n stom spagaat zitten want je wil als ouder gewoon niks liever dan dat ze onbezorgd kind kunnen zijn. Probeer vooral zelf rustig te blijven, ik ben akkoord dat het niet simpel is, maar als jij relaxt bent dan nemen ze dat hopelijk toch ergens een beetje over na een paar dagen. Gaan jullie eigenlijk nog naar het buitenland binnenkort of blijven jullie gewoon lekker thuis dit jaar?

 

[Mara]

Het is zo pijnlijk om te zien hoe je zonen van 11 en 18 klem zitten in dat loyaliteitsconflict en zich precies niet durven ontspannen bij jou uit schuldgevoel. Ik snap helemaal je bezorgdheid om het niet als een soort geforceerde "kijk eens hoe leuk wij het hebben" wedstrijd te laten aanvoelen want dat voelen die gasten feilloos aan en dan klappen ze alleen maar meer dicht.
Je vraagt naar laagdrempelige activiteiten. Wat bij jongens vaak goed werkt is samen iets praktisch doen waar je niet constant bij hoeft te praten want direct in elkaars ogen kijken is soms al veel te veel gevraagd. Misschien kunnen jullie samen ergens in de bossen gaan geocachen waar het lekker fris is onder de bomen. Gewoon samen een doel zoeken in de natuur zonder zware gesprekken haalt ze echt even uit de realiteit. Als ik mijn zoon nog eens een zeldzame keer zie merk ik dat hij er ook vaak gewoon deugd van heeft om fysiek bezig te zijn.
Wat de balans tussen leuke dingen doen en ze de ruimte geven betreft zou ik zeggen laat dat gewoon heel organisch gebeuren. Als de oudste zich even in de zetel wil nestelen met zijn gsm of de jongste zich even op zijn kamer wil terugtrekken dan is dat ook gewoon helemaal oké. Geef ze gewoon de zachte boodschap dat niks moet en alles mag tijdens deze weken bij jou.


Heel veel moed gewenst voor jullie vakantie aan zee straks en probeer er ondanks alles toch maar wat van te genieten met je jongens.