Ik zat gisteren weer eens naar de klok te staren. De kinderen zijn terug naar haar.
Ik weet dat veel mensen dan in de zetel ploffen, maar ik heb de laatste maanden iets compleet anders gezocht om maar niet naar die oorverdovende stilte in huis te moeten luisteren. Ik ben eigenlijk een beetje als flexijobber beginnen meedraaien bij een boer hier in de buurt. Gewoon zwaar werk doen zoals mest ruimen en gigantische balen stro sjouwen of met een riek de stallen uitmesten, want ik moet mezelf echt kapot kunnen werken om niet te beginnen piekeren.
Overdag als ik aan het werk ga is er meestal niks aan de hand. Wel, dat is misschien veel gezegd. Ik denk natuurlijk wel aan de kinderen, maar het is vooral 's avonds dat ik soms gek wordt. Nu in de zomer bij die boer helpt me dat echt. Als je daar dan een paar uur lang in het zweet de ene na de andere loodzware kruiwagen staat leeg te kappen voel je tenminste je spieren werken.
Ik vind het ene mooie bijverdienste en ik weet dat het ene vlucht is. Maar liever soms vluchten als blijven stilstaan en zo achteruitgaan.
Het isgezonder is dan urenlang naar je gsm te zitten staren in de hoop op een berichtje, maar ergens is het toch te gek voor woorden dat je buiten je gewone werk in de stank van een koeienstal gaat staan fakken puur om de confrontatie met je eigen huis uit de weg te gaan. Het helpt op het moment zelf echt fantastisch, want je valt 's avonds tenminste direct als een blok in slaap van de vermoeidheid, maar zaterdagochtend word je toch weer gewoon wakker met diezelfde leegte. Storten jullie je soms ook zo extreem in fysiek werk of een extra job ergens, gewoon om die eerste uren na de overdracht maar niet met jezelf geconfronteerd te worden?
Ik weet dat veel mensen dan in de zetel ploffen, maar ik heb de laatste maanden iets compleet anders gezocht om maar niet naar die oorverdovende stilte in huis te moeten luisteren. Ik ben eigenlijk een beetje als flexijobber beginnen meedraaien bij een boer hier in de buurt. Gewoon zwaar werk doen zoals mest ruimen en gigantische balen stro sjouwen of met een riek de stallen uitmesten, want ik moet mezelf echt kapot kunnen werken om niet te beginnen piekeren.
Overdag als ik aan het werk ga is er meestal niks aan de hand. Wel, dat is misschien veel gezegd. Ik denk natuurlijk wel aan de kinderen, maar het is vooral 's avonds dat ik soms gek wordt. Nu in de zomer bij die boer helpt me dat echt. Als je daar dan een paar uur lang in het zweet de ene na de andere loodzware kruiwagen staat leeg te kappen voel je tenminste je spieren werken.
Ik vind het ene mooie bijverdienste en ik weet dat het ene vlucht is. Maar liever soms vluchten als blijven stilstaan en zo achteruitgaan.
Het isgezonder is dan urenlang naar je gsm te zitten staren in de hoop op een berichtje, maar ergens is het toch te gek voor woorden dat je buiten je gewone werk in de stank van een koeienstal gaat staan fakken puur om de confrontatie met je eigen huis uit de weg te gaan. Het helpt op het moment zelf echt fantastisch, want je valt 's avonds tenminste direct als een blok in slaap van de vermoeidheid, maar zaterdagochtend word je toch weer gewoon wakker met diezelfde leegte. Storten jullie je soms ook zo extreem in fysiek werk of een extra job ergens, gewoon om die eerste uren na de overdracht maar niet met jezelf geconfronteerd te worden?
