Wanneer je bang wordt dat je kind je later niet meer zal kennen

[Mara]

Dag allemaal,

Er is iets waar ik de laatste tijd soms over nadenk en waar ik niet altijd goed woorden voor vind.

We hebben het hier vaak over het gemis, over de stilte in huis en over hoe je probeert verder te gaan wanneer het contact met uw kind moeilijk of zelfs helemaal weggevallen is. Soms kruipt er bij mij nog een andere angst binnen. Wat als er zoveel tijd voorbijgaat dat je op den duur bijna een vreemde wordt voor uw eigen kind?

Mijn dochter wordt natuurlijk ouder. Ze maakt dingen mee waar ik niet bij ben, leert nieuwe mensen kennen en bouwt haar eigen leven op. Dat is op zich normaal. Zo hoort het ook te zijn als kinderen groter worden. Het doet wel pijn om te beseffen dat je zoveel gewone momenten mist. De kleine dingen die je vroeger misschien vanzelfsprekend vond, maar die achteraf gezien eigenlijk heel kostbaar waren.

Soms vraag ik mij af wat er later nog zal blijven hangen. Zal ze zich nog herinneren hoe we samen lachten om iets onnozels? Zal ze nog weten welke kleine gewoontes we hadden of welke dingen typisch van ons twee waren? En vooral: zal er ooit nog ruimte zijn om samen nieuwe herinneringen te maken?

Ik wil niet dat mijn kinderen zich verplicht voelen om voor mijn verdriet te zorgen. Dat is hun verantwoordelijkheid niet, maar tegelijk is het moeilijk om te aanvaarden dat de tijd gewoon blijft doorgaan terwijl je zelf het gevoel hebt dat er iets belangrijks stilstaat.

Misschien is het een angst die niet iedereen herkent, maar ik kan me voorstellen dat er hier nog ouders zijn die soms met dezelfde gedachten zitten.

Hoe gaan jullie om met de angst dat de afstand met de jaren steeds groter wordt? En hoe houden jullie hoop op een toekomstige band zonder dat je uw hele leven in de wachtstand zet?

Ik lees graag hoe jullie dat ervaren.

Veel liefs

 

[Ava]

Amai, die angst moet echt verschrikkelijk zijn. Het idee dat ge stilaan een stukje van het leven van uw eigen kind mist. Maar ge zijt niet zomaar uitgewist hé. Wat ge samen gedeeld hebt, verdwijnt niet zomaar. Blijf die veilige plek, zonder druk te zetten.

 

[Lux]

Ik denk dat we ons vooral moeten bezighouden met vandaag. Wat morgen brengt weet niemand. Op den duur gaan we zoveel scenario's verzinnen waar de meeste niet van uitkomen. Wees de beste versie van jezelf die je vandaag kunt zijn. Dat is het enige waar we volledig controle over hebben.

 

[Lente]

Het lijkt me ontzettend pijnlijk om te beseffen hoeveel gewone momenten je mist en hoe het leven van je dochter ondertussen verdergaat zonder dat je daar deel van kunt uitmaken. Ik denk dat de herinneringen die jullie samen hebben gedeeld niet zomaar verdwijnen, ook al weet je niet hoe zij daar later op zal terugkijken. Wat je samen hebt beleefd, maakt deel uit van jullie verhaal.

Het lijkt me mooi dat je haar de ruimte wilt geven om haar eigen weg te gaan, zonder dat ze zich verantwoordelijk hoeft te voelen voor jouw verdriet. Tegelijk mag jij het gemis en de onzekerheid voelen. Je hoeft je leven niet stil te zetten om de hoop op een herstel van jullie band levend te houden.

Ik hoop dat er op een dag weer ruimte komt voor nieuwe herinneringen, hoe klein die momenten misschien ook zullen zijn. Veel moed en warmte gewenst.

 

[KatrienM]

Wat je schrijft raakt me. De angst om stilaan een vreemde te worden voor je eigen kind, terwijl je zoveel samen hebt gedeeld moet ontzettend pijnlijk zijn. Zeker omdat de tijd blijft doorgaan en je zoveel kleine, gewone momenten mist die eigenlijk zo waardevol zijn.

Ik denk dat de herinneringen die jullie samen hebben gemaakt niet zomaar verdwijnen. Misschien verandert de manier waarop je dochter ze beleeft naarmate ze ouder wordt, maar dat betekent niet dat jullie band geen nieuwe kansen meer kan krijgen.

Het lijkt me belangrijk om de hoop te blijven koesteren, zonder jezelf te verliezen in het wachten. Je mag verdriet hebben om wat je mist en tegelijk proberen om ook ruimte te maken voor je eigen leven. Dat doet niets af aan de liefde voor je kind.

Ik hoop oprecht dat er ooit opnieuw ruimte komt om samen mooie herinneringen te maken.

 

[Taximama]

Ik kan me voorstellen dat het enorm pijn doet om het gevoel te hebben dat je steeds meer mist van het leven van je kind. Je wilt er zijn, weten wat haar bezighoudt en deel uitmaken van de kleine dingen die voor anderen misschien vanzelfsprekend lijken. Toch denk ik dat wat je samen hebt beleefd niet zomaar verdwijnt. Een kind groeit op en kijkt later soms met andere ogen naar situaties die het vroeger niet helemaal kon begrijpen. Wat de toekomst brengt, weet niemand, maar ik zou de hoop niet zomaar opgeven. Probeer intussen ook lief te zijn voor jezelf. Het gemis mag er zijn, zonder dat het je hele leven hoeft te beheersen. Je liefde voor je dochter blijft bestaan, ook op momenten waarop je weinig van haar leven meekrijgt.

 

[Ava]

Ik denk dat een van de moeilijkste dingen is dat je niet meer zelf kunt bepalen welke plek je in het leven van je kind hebt. Je wilt er zijn, maar je kunt niet afdwingen dat die band op dit moment ook gevoeld of getoond wordt. Dat lijkt me een heel machteloos gevoel. Misschien moeten we erop vertrouwen dat een band niet alleen bestaat uit hoe vaak je elkaar ziet of spreekt, maar ook uit wat je ooit voor elkaar hebt betekend.

 

[Mara]

Wat mij hierin misschien nog het moeilijkste lijkt is dat je als ouder zoveel belangrijke momenten mist, terwijl ge zelf nog altijd met die liefde en die herinneringen verder leeft. Ik denk soms dat we als ouders graag willen weten of onze kinderen later nog zullen voelen hoe graag we hen gezien hebben. Of ze nog zullen weten dat we er waren, dat we aan hen dachten en dat ze altijd een plaats bij ons hebben gehad.

Misschien kunnen we dat niet controleren. We kunnen niet bepalen hoe onze kinderen later naar alles zullen kijken. We kunnen wel proberen om de deur open te houden, zonder dat ze het gevoel krijgen dat ze iets moeten goedmaken.

Tot die tijd mag het gemis er zijn. Ik mis mijn kinderen, maar dta gevoel mag er zijn denk ik dan…

Ik kan me voorstellen dat het enorm pijn doet om het gevoel te hebben dat je steeds meer mist van het leven van je kind. Je wilt er zijn, weten wat haar bezighoudt en deel uitmaken van de kleine dingen die voor anderen misschien vanzelfsprekend lijken. Toch denk ik dat wat je samen hebt beleefd niet zomaar verdwijnt.

Het doet enorm veel pijn en het is een pijn die soms verzacht, maar wel altijd terugkomt. Misschien komt er een dag dat ik het allemaal een plaats kan geven.

Het lijkt me belangrijk om de hoop te blijven koesteren, zonder jezelf te verliezen in het wachten. Je mag verdriet hebben om wat je mist en tegelijk proberen om ook ruimte te maken voor je eigen leven. Dat doet niets af aan de liefde voor je kind.

Dat probeer ik, maar het is moeilijk. Wachten is niet gemakkelijk. Dat weten we allemaal.

De angst om stilaan een vreemde te worden voor je eigen kind, terwijl je zoveel samen hebt gedeeld moet ontzettend pijnlijk zijn. Zeker omdat de tijd blijft doorgaan en je zoveel kleine, gewone momenten mist die eigenlijk zo waardevol zijn.

Ja dat gevoel breekt mijn hart, maar je hebt als ouder niet alles in de hand. Ik zal moeten zien hoe het evolueert.