Taximama
Oriënterende Ouderblijver
Nu de avonden weer wat sneller donker worden en de eerste bladeren in de dakgoot blijven fladderen, betrap ik mezelf erop dat ik weleens wegdroom bij hoe snel de tijd eigenlijk gaat. De kinderen worden in een oogwenk groter. De ene botst al volop tegen de volwassenheid aan, terwijl de andere je nog steeds hard nodig heeft voor de kleinste dagelijkse dingen en het leven dwingt je constant om scherp te blijven en mee te ademen met al die veranderingen. We doen op dit forum vaak alsof we de boel altijd stevig op de rails hebben en alles kunnen oplossen, maar vandaag wil ik toch even eerlijk zijn over de momenten waarop de grond echt onder mijn voeten wegzakte.
De moeilijkste momenten waren niet per se in de rechtbank. Nee, de echte klap kwam telkens in die oorverdovende stilte in huis op de dagen dat de kinderen er ineens niet waren. Je staat 's avonds in de keuken ingrediënten te snijden en beseft plots dat de eettafel half leeg blijft. Je voelt een diepe, knagende twijfel of je ze wel genoeg stabiliteit en warmte meegeeft nu hun leventje uit twee aparte werelden bestaat. Het is een stil rouwproces om het vaste gezinsplaatje dat je ooit in je hoofd had te vervangen door een realiteit van inpakken en heer en weer rijden.
Wat mij er in die meest onzekere periodes doorheen sleepte was het meedogenloos vasthouden aan structuur en simpele, nieuwe rituelen. Gewoon de was blijven draaien, de routine volgen en de verwachtingen drastisch naar beneden bijstellen. Het hielp me enorm om te accepteren dat het leven soms gewoon miserie ís. Het is helemaal oke als een puber vervelend is omdat hij weer heen en weer moet pendelen of als je zelf even de energie niet vindt om de sterke schouder te zijn. Wat uiteindelijk ook hielp was de liefde weer toelaten: een nieuwe partner die met frisse, zachte ogen naar de chaos kijkt kan de boel wonderbaarlijk goed relativeren en nieuwe rust brengen.
Ik schrijf dit omdat we soms vergeten dat we niet alleen hoeven te worstelen achter onze eigen voordeur.
Wat was voor jullie de reddingsboei toen alles na de breuk even wankelde?
De moeilijkste momenten waren niet per se in de rechtbank. Nee, de echte klap kwam telkens in die oorverdovende stilte in huis op de dagen dat de kinderen er ineens niet waren. Je staat 's avonds in de keuken ingrediënten te snijden en beseft plots dat de eettafel half leeg blijft. Je voelt een diepe, knagende twijfel of je ze wel genoeg stabiliteit en warmte meegeeft nu hun leventje uit twee aparte werelden bestaat. Het is een stil rouwproces om het vaste gezinsplaatje dat je ooit in je hoofd had te vervangen door een realiteit van inpakken en heer en weer rijden.
Wat mij er in die meest onzekere periodes doorheen sleepte was het meedogenloos vasthouden aan structuur en simpele, nieuwe rituelen. Gewoon de was blijven draaien, de routine volgen en de verwachtingen drastisch naar beneden bijstellen. Het hielp me enorm om te accepteren dat het leven soms gewoon miserie ís. Het is helemaal oke als een puber vervelend is omdat hij weer heen en weer moet pendelen of als je zelf even de energie niet vindt om de sterke schouder te zijn. Wat uiteindelijk ook hielp was de liefde weer toelaten: een nieuwe partner die met frisse, zachte ogen naar de chaos kijkt kan de boel wonderbaarlijk goed relativeren en nieuwe rust brengen.
Ik schrijf dit omdat we soms vergeten dat we niet alleen hoeven te worstelen achter onze eigen voordeur.
Wat was voor jullie de reddingsboei toen alles na de breuk even wankelde?