Mijn eerste stappen in twee huizen en de zoektocht naar een nieuw ritme

Hallo allemaal.

Ik ben TweeHuizen en ik heb me nog maar net geregistreerd op dit forum. Ik besloot om hier een blog te starten omdat het mij enorm deugd doet om de dingen even van me af te schrijven. Het co-ouderschap is een ontdekkingstocht en ik hoop hier een plek te vinden waar we gewoon eerlijk kunnen zijn tegen elkaar. Ik ben de trotse papa van twee fantastische zonen en we proberen ons leven nu te verdelen over twee huizen. Dat gaat uiteraard met de nodige ups en downs en met heel veel vallen en opstaan.

De oorverdovende stilte in huis​

Het moment dat de voordeur na het weekend achter hen in het slot valt is voor mij altijd het allermoeilijkste. In de week dat de gastjes hier zijn is het huis gevuld met lawaai en leven. Er slingeren overal sportzakken en boekentassen rond en de wasmachine draait echt overuren. Dan is het plots weer wisseldag. De eerste uren daarna loop ik triestig in de woonkamer. De stilte in mijn kot is dan echt immens. Ik moet mezelf dan echt verplichten om niet de hele avond in de zetel te blijven kijken naar Netflix of videotjes te scrollen. Het is een rouwproces dat zich elke week opnieuw lijkt af te spelen en ik moet toegeven dat ik daar nog steeds heel hard aan moet gewoon raken. Ik hoop dat dat normaal is.

Valiezen en verhuizen​

Daarnaast is er natuurlijk de praktische kant van de zaak. Je wilt rust en regelmaat voor je kinderen maar de harde realiteit is dat ze nu wel constant uit een valies leven. Hoe goed we alles op voorhand ook proberen af te spreken... er ontbreekt altijd wel ergens iets. Een favoriete pull ligt dan net nog bij hun mama of een belangrijk handboek voor school is hier op mijn bureau blijven liggen. Ik voel me de laatste tijd soms meer een logistiek manager dan een vader. Zeker nu binnenkort terug school begint houd ik mijn hart al vast. Het is best wel ambetant omdat je gewoon wilt dat ze zich in beide huizen echt honderd procent thuis voelen, zonder dat ze telkens moeten nadenken over wat ze waar hebben achtergelaten. Soms vrees ik dat we meer bezig zijn met het inpakken en uitpakken dan met het gewoon samen zijn en genieten van de weinige tijd die we hebben.
Want voor je het weet zijn ze groot!

Ieder zijn eigen manier van verwerken​

Ik zie ook hoe mijn boys allebei op hun eigen manier omgaan met die wissels en de verhuis elke week. Mijn oudste is vaak heel stil als hij net toekomt. Hij trekt zich dan liever even terug op zijn kamer om alles te laten bezinken. De jongste daarentegen stuitert de eerste uren door het huis en is heel erg aanwezig en luidruchtig. Het is constant zoeken naar een manier om ze allebei te geven wat ze op dat moment nodig hebben. Ik probeer de eerste avond nu standaard zo leeg mogelijk te houden. Geen verplichtingen en geen hobby's, maar gewoon een pizza in de oven en samen naar televisie kijken. Dat helpt wel om de rust in de tent te laten weerkeren en om even te landen. Na een uurtje is het precies of ze nooit zijn weggeweest.

Controle leren loslaten​

Het allermoeilijkste voor mij is misschien wel het loslaten van de controle over de tijd dat de jongens simpelweg niet bij mij zijn. Ik wil absoluut geen ruzie maken en ik probeer echt altijd respectvol te blijven richting mijn ex. We hebben het tenslotte samen geprobeerd en we moeten nu op een andere manier verder met ons leven. Maar het blijft verdomme lastig dat ik de helft van hun leven nu gewoon mis. Ik moet erop leren vertrouwen dat alles goed gaat daar en dat is een enorm zwaar leerproces voor mij. Ik merk dat ik het soms echt heel ambetant vind om me niet met allerlei kleine dagelijkse dingen te gaan bemoeien. Je wilt ze beschermen en sturen, maar je staat de helft van de tijd gewoon aan de zijlijn.

De lat ligt hoog​

Ik merk dat de verwachtingen soms heel erg zwaar om dragen zijn. De maatschappij verwacht ergens dat je alles meteen perfect kan na een scheiding. Je moet je werk goed doen en je huishouden doen en daarnaast ook nog eens de perfecte co-ouder zijn. Soms lukt dat gewoon niet allemaal tegelijk. Vorige week was ik bijvoorbeeld de brooddoos van de jongste vergeten af te wassen. Hij moest toen met een reservebakje naar school en ik voelde me de rest van de dag een slechte papa. Achteraf bekeken is dat natuurlijk belachelijk maar de druk die je jezelf oplegt is soms gigantisch groot. Je wilt alles zo perfect doen om die scheiding toch maar wat te compenseren.

Waarom ik dit allemaal opschrijf​

Ik was op zoek naar een uitlaatklep en zo kwam ik hier op dit geweldige platform terecht. Het is leuk om verhalen van anderen te lezen. Je voelt je toch heel erg rap alleen als je pas in deze halve boot stapt. Mijn vrienden proberen het wel te snappen maar tenzij ze het zelf meemaken begrijpen ze toch niet helemaal hoe zo een harde wissel echt voelt. Ik hoop dat we elkaar hier op het forum er een beetje doorheen kunnen slepen. Ik heb de wijsheid zeker niet in pacht en ik doe ook maar gewoon wat mij het beste lijkt voor mijn gezin.

Ik kijk er naar uit om jullie reacties te lezen en om te leren uit jullie ervaringen. We hoeven het tenslotte niet allemaal alleen uit te zoeken. Hoe gingen jullie in het allereerste begin om met die gigantische stilte als de kinderen net weg waren en wat is jullie absolute gouden tip om die eerste momenten in een leeg kot goed door te komen?