Ik merk vaak in de verhalen die we hier delen dat zovelen van ons vastzitten in een soort allesverterende kwaadheid. En geloof me... ik snap het helemaal want ik heb daar zelf ook eindeloos mee geworsteld. Je voelt je onbegrepen en de pure onrechtvaardigheid van wat er allemaal gebeurt snijdt gewoon door je ziel. Maar op een gegeven moment besefte ik dat die continue woede eigenlijk alleen maar mezelf kapotmaakt en dat de andere kant er waarschijnlijk geen seconde van wakker ligt.
Het is een beetje alsof je zelf vergif drinkt en dan hoopt dat de ander eraan sterft. Iemand zei me dat ooit en dat kwam toen wel even heel hard binnen. We steken vaak zoveel energie in het analyseren van elk berichtje, elke onterechte actie of elke leugen van de andere ouder dat we onszelf helemaal verliezen in die negatieve spiraal. En de harde realiteit is dat je het gedrag van iemand anders toch niet kan sturen, hoe hard je ook je best doet of hoe boos je ook wordt.
Ik ben de laatste tijd heel bewust aan het proberen om dat gevecht in mijn hoofd wat meer los te laten. Niet omdat ik het plots allemaal oké vind wat er gebeurt, want dat is het absoluut niet. Maar puur uit zelfbehoud en om terug wat ademruimte voor mezelf te creëren.
Ik was overlaatst in de bib en heb daar Patronen doorbreken van Hannie van Genderen meegenomen. Ik zag het toevallig online in zo een bestsellerlijst staan en de titel trok me wel aan omdat ik me zo vaak laat meeslepen in alle discussies. Het gaat er eigenlijk over waarom we vaak in dezelfde valkuilen blijven trappen en hoe we in stresssituaties reageren vanuit oude pijn en pure overlevingsdrang. Ze schrijft heel mooi dat je onbewust heel vaak reageert op de triggers van een ander en dat je die cirkel pas kan doorbreken door de bagage van de ander ook echt fysiek en mentaal daar te laten. Het heeft me wel enorm aan het denken gezet, want ik merk dat ik me zo vaak loop te verdedigen tegen de verwijten van de andere kant alsof ik constant moet bewijzen dat ik wel een goeie mama ben. Ik besef nu stilletjesaan dat ik die bal gewoon niet telkens verplicht moet terugslaan en dat ik me niet moet verantwoorden voor alles.
Als ik nu voel dat het onrecht me weer naar de keel grijpt en mijn schouders weer helemaal vastzitten in een kramp probeer ik echt even letterlijk uit die situatie te stappen. Ik leg mijn gsm dan ver weg in de lade van de kast en pak een oud schriftje om gewoon alles ongenuanceerd van me af te schrijven. Daarna zwier ik dat boekje dicht en ga ik hier even een toertje stappen in de velden om gewoon te ademen en de wind door mijn hoofd te laten waaien. De truc is denk ik om die woede en dat diepe verdriet er wel even te laten zijn, want we zijn geen robots en het doet nu eenmaal verschrikkelijk veel pijn. Maar we mogen gewoon niet toelaten dat die zware emoties heel onze week of ons gezin blijven gijzelen.
Hoe gaan jullie eigenlijk om met die vlijmscherpe kantjes van heel de scheiding en het gedoe eromheen?
Hebben jullie voor jezelf manieren gevonden om die constante spanning en boosheid wat te laten zakken zodat je ergens weer een beetje ademruimte krijgt voor jezelf?
Want uiteindelijk is dat volgens mij echt het enige waar we nog ergens controle over hebben. Hoe blijven we rechtstaan in deze altijddurende storm?
Foto: Clay Banks
